Een fotozaak in het centrum van Hamme, daar bracht ik het grootste deel van m’n kindertijd door. Nu en dan mocht ik eens mee op reportage met m’n papa. Ik maakte mezelf nuttig als hulpje, zorgde voor de koffers, batterijen en filmpjes. Het was ook een soort van ninja training omdat ik de opdracht kreeg niet in beeld te lopen. Hoe cool was dat niet!
Als ik wat ouder was mocht ik nu en dan ook zelf al eens een filmrolletje schieten. Ik wachtte dan vol ongeduld op het genummerde zakje waar mijn foto’s zouden inzitten. Hoe onscherp of hoe oninteressant deze ook voor anderen waren, ik was altijd blij als ik eindelijk de foto’s in handen kreeg!

Nu en dan haal ik m’n papa’s camera’s nog eens boven en ga ik even de analoge toer op. Net zoals toen ben ik nog altijd ongeloflijk nieuwsgierig naar de resultaten. Het is ook een fijne gedachte te weten dat m’n papa net zo werkte, een beetje nostalgie met een vleugje gemis. Nog een leuke bonus is dat je de foto’s echt in je handen krijgt, even geen pixels op een scherm maar tastbare vellen echt fotopapier!